Bakgrunn

Folketeljinga i 1801 listar opp 883 487 menneske i Noreg. Ved den neste folketeljinga, i 1815, var folketalet 885 431. Folketalet hadde stått stille, og den mellomliggjande perioden var ein av dei mest dramatiske i det norske folks historie.

Napoleonskrigane fekk alvorlege følgjer for Noreg. Dei førde til blokade og forsyningskrise, samt fleire periodar med aktive krigshandlingar, kapertrafikk med store inntekter til nokon, og med mellom 5 og 6 000 norske sjøfolk i britiske prisonar og massearbeidsløyse. Og for første gang fekk folket ein kjensle av inflasjon, der vareknappleik førde til kraftig prisauke. Prisauken førde til at meir pengar vart produsert, med påfølgjande sviktande tillit til pengeverdet. Etter kort tid var resultatet hyperinflasjon og djup økonomisk krise. Det enda med ”statsbankerotten” i 1813. Forsyningssituasjonen blei etterkvart kritisk. Mange svalt, og enkelte stader kom det til opprør.

Aukande arbeidsløysa i byane førde til at dei tradisjonelle flyttevegane frå innlandsprestegjeld mot byane stoppa opp. Då desse ”sikringsventilane” var borte, vart eit akutt behov for nye løysingar skapt, og mange drog frå innlandsområda mot kysten, der næringstilgangen var betre.

Nasjonalt historisk befolkningsregister

Nasjonalt historisk befolkningsregister (HBR) vil dekkja perioden attende til år 1800 og knyta seg til det moderne befolkningsregistret som vart oppretta med utgangspunkt i folketeljinga frå 1960. Det historiske befolkningsregistret vil byggja på og kombinera ulike kjelder om folkesetnaden, kyrkjebøker og folketeljingar, i ein felles database. Noregs historiske befolkningsregister tek sikte på å bli eit nasjonalt, historisk og såkalla longitudinelt register for dei siste par hundreåra